SOWA OPAC : Katalog centralny Biblioteki Publicznej w Dzielnicy Ochota m.st. Warszawy

Book

In basket

rate

Ucieczka na szczyt / Bernadette McDonald ; tł. [z ang.] Wojciech Fusek, Robert Pagacz. - Wyd. 2 uzup. - Warszawa : Agora, 2012. - 373, [2] s. : il. kolor. ; 23 cm.

Author

McDonald, Bernadette (1951- ). Fusek, Wojciech. Tłumaczenie Pagacz, Robert. Tłumaczenie

Form of Work

Książki

Subject

Wspinacze wysokogórscy Himalaje (góry)

zob. w.bibliotece.pl

Availability:

Wypożyczalnia Przy Zawiszy (W76)

There are copies available to loan: sygn. 796 (1 egz.)

Wypożyczalnia Przystanek Książka (W93)

There are copies available to loan: sygn. 796 (1 egz.)

Notes:

Tyt. oryg.: Freedom climbers

General note

Na okk. podtyt.: Rutkiewicz, Wielicki, Kurtyka, Kukuczka.

Bibliography, etc. note

Bibliogr. s. 365-368. Indeks.

Language note

Tł. z j. ang.

Awards note

Książka zdobyła Grand Prize podczas Banff Mountain Festival 2011

Boardman Tasker Prize za Rok 2011

Reviews:

Książka opisuje najlepsze lata polskiego himalaizmu (lata 80. i 90.). Napisana została przez Kanadyjkę, z pozycji zewnętrznego, zafascynowanego obserwatora. Można powiedzieć, że jest to historia polskiego himalaizmu dla początkujących, bo przedstawia największe gwiazdy tego sportu i największe ich osiągnięcia. Ale przede wszystkim "Ucieczka" jest próbą zrozumienia, dlaczego polscy wspinacze byli tak cholernie dobrzy. Mnie natomiast cały czas tłukło się po głowie pytanie, (...) dlaczego byli tak cholernie... szaleni? zadziorni? uparci? brawurowi?
"Lepszy żywy obywatel, niż martwy bohater" śpiewa Maria Peszek. Chłopaki i dziewczyny z Himalajów raczej nie zagłosowaliby na tę piosenkę w liście przebojów Trójki. Bo doskonale wiedzą/wiedzieli, co kładą po jednej stronie szali. Jerzy Kukuczka - dość powszechnie uważany za najlepszego himalaistę wszech czasów - na pięciu kolejnych wyprawach tracił partnerów wspinaczkowych. Aż w końcu: na kogo wypadnie - zerwała mu się lina na Lhotse... i bęc! Wanda Rutkiewicz, w wieku prawie 50 lat, zapomniała, że pomiędzy kolejnymi ekstremalnie trudnymi wspinaczkami trzeba odpoczywać. Jej grobem jest Kaczengdzonga. Spis polskich ofiar gór jest bardzo długi.
Więc co jest po drugiej stronie wagi? Po co tam lezą? Po adrenalinę? Po przygodę? Ryzyko? Piękno? Katharsis? Parę razy na coś tam wlazłam i wiem, że bardzo często na szczycie człowieka zapowietrza z zachwytu. Przypuśćmy, że wdrapanie się na Everest pomnaża ten zachwyt wielokrotnie - a ja wciąż nie uważam, że warto za to umrzeć. Być może, jako reprezentantka nizinnych szaraczków, nigdy tego w pełni nie pojmę, ale po lekturze choć trochę się do odpowiedzi zbliżyłam.
A dlaczego byli najlepsi? Było kilka powodów, m.in. pragnienie wolności. Mnie wydaje się, że byli mentalnymi braćmi powstańców warszawskich. Nieśli w plecakach szaloną polską fantazję. Kiedyś rzucano się z szablą na czołgi, oni szli z lichym ekwipunkiem na najtrudniejsze szczyty, najtrudniejszą trasą, w najgorszych, zimowych warunkach. Chętnie w gorsecie ortopedycznym (Wielicki, zdobycie Lhotse zimą, samotnie, cztery miesiące po ciężkim urazie kręgosłupa) lub o kulach (Rutkiewicz, zmiażdżenie kości biodrowej, przekuśtykała 150 km górskiego szlaku do bazy pod K2, by kierować wyprawą). Powstańcy rzucili na stos własne życie, a przy okazji miasto z jego mieszkańcami. Himalaiści zostawiają w domu własne rodziny (zanotować: nigdy w życiu nie wychodzić za himalaistę).
Dla mnie najważniejszym bohaterem tej książki jest pan Wojciech Kurtyka (strasznie przystojny). Dlatego, że przeżył. A przeżył, bo potrafił odpuścić, pokornie odwrócić się od rozwścieczonej góry i zejść w doliny.
Recenzję umieściłam wcześniej na blogu.